Dag 7 : Vrijdag 25
juli :
Terug richting noorden, maar nu via de Selim-pas waar we even
de zijderoute volgen en een mooie karavanserai bezoeken. Er zijn net een 40-tal
Israëlische toeristen aanwezig, vrouwen met jeeps versierd met de Israëlische
vlag. Een kwartiertje later komen ook een 10-tal Israëlische mannen met de
mountainbike aan. Ze maken een rondreis per fiets voor een 10-tal dagen. We
zouden hen graag even confronteren met de onmenselijke toestanden die hun
regering in Gaza creëert, maar houden toch maar wijselijk onze mond en beginnen
geen politiek betoog.
Wat verder bezoeken we in Noratus een begraafplaats met honderden
khatchkars. Een oud vrouwtje komt ons tegemoet en toont ons een aantal stenen
en geeft wat uitleg bij de uitgehouwen tekeningen. Een baby, een tweeling, de
berg Ararat, een koppeltje vermoord door de mongolen, brood en wijnkruiken,… is
het echt waar of haar eigen fantasie ? Ze wil ons ook haar breiwerkjes laten
zien en verkopen, mutsen, pantoffels, kousen, … We kopen dan toch een mooie
muts.
Ondertussen zijn we al bij het Sevan-meer aangekomen, en
hebben we een mooi zicht op het meer, en omliggende bergen die de grens met
Azerbeidzjan afbakent, de vele kleine baaitjes met Armeense toeristen, stalen
containers als vakantiehuisjes… maar ook weilanden met koeien en schapen, kleine
natuurgebieden, en helderblauw water, en af en toe een kloostertje op een
heuvel dat zich mooi aftekent tegen het blauwe water…
Wij rijden door de stad Sevan die alweer dezelfde
troosteloze indruk geeft als Goris, de hoofdweg in heel slechte staat, verlaten
vervallen gebouwen, … en heel wat winkeltjes met speelgoed voor aan het meer, kleurrijke
emmertjes en schoppen, zwembandjes,…
Ons hotel is gelukkig geen weerspiegeling van deze stad, maar een kleinschalig resort
met leuk zwembad, kamers die uitgeven op het pleintje, een bar met muziek, en
zicht op het meer … Vooral Armeense of Russische toeristen, gezinnen, en niet
luidruchtig…
Dag 8 : Zat 26
juli :
De dag start nogal bewolkt, en bij het lezen van
de de standaard op zaterdag, ontdekken we in het reis kantern, een artikel over
Armenië… allen daarheen.
Ondanks de wolken genieten we van het zwembad, en later
blijken we nog serieus verbrand … toch een straf zonnetje hier ….
In de avond gaan we te voet langs het publieke strand naar
het nabijgelegen klooster Sevanavank. Er heerst een aparte sfeer, overal picknicktafeltjes
en mensen aan de bbq, luide muziek, er wordt wat gedanst, chique wagens met
jonge kerels komen aan- en afgereden, veel macho-gedoe … toch wel typisch… Bij
het kerkje is veel volk, en toch wel grappig hoe diezelfde macho’s dan toch
diep gelovig lijken te zijn en heel gedwee het kerkje binnenlopen om een
kaarsje te laten branden… Vanop de heuvel een prachtig zicht, het kerkje, de
bergen, het meer, de ondergaande zon.
We sluiten onze luie dag af in een
nabijgelegen restaurant, waar de obers alweer geen woord Engels begrijpen, maar
het eten – een vis uit het meer - wel
lekker smaakt. Het is ondertussen al donker en we willen eerst te voet
terugkeren, hopend snel een taxi te zien, maar maken na een tijdje toch omkeer naar het restaurant om een taxi
te bestellen.
Een ober is direct bereid om ons te brengen,…
Z’n Lada heeft
toch wat tijd nodig om goed op gang te komen, en heel traagjes en puffend
vertrekken we… Een belevenis … Armenië op z’n best, Oost-europa uit de jaren
’80 heel dichtbij. Bij ons hotel aangekomen heeft hij terug wat moeite om de
helling op te rijden, maar na een aantal pogingen is hij toch vertrokken, toch
wel bijzonder om zo snel aan te bieden ons terug te brengen. Er rijden hier
honderden zoniet duizenden Lada’s rond, en zelfs een groot deel nog oudere
Oost-europese merken en modellen, maar blijkbaar toch niet meer in zo’n
topconditie als wij ons voorhielden … Het
schril contrast met de vele luxewagens wordt alleen nog groter…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten