Reis NO-Turkije - Istanbul - Kaçkar 2012

Zo 15 juli: Erzurum

Heel veel heeft Erzurum niet te bieden, een stad van extremen qua temperaturen : vanaf oktober valt hier sneeuw, in de winter tot -30°, in de zomer gemakkelijk 28 à 30°C. We bezoeken enkele moskeeën, medresses in typische Perzische architectuur, en de citadel. De meest beroemde medresse is juist in renovatie en niet toegankelijk … jammer !  We eten in een gezellig restaurant, nadien smullen we van een heerlijk ijsje en baklava in een cafeteria. Enkele leuke pleintjes, veel families op zondagse uitstap, en slechts enkele toeristen (Russen), wat drukke straten met de gewone winkels, en al een paar mannen die ons aanspreken... maar uiteindelijk een tapijtwinkel  bezitten en dus vooral ons iets willen verkopen . Maar we gaan niet in op hun voorstel … dit verhaal hebben we al zoveel gehoord ! In de straten achter de hoofstraat liggen heel wat vervallen huizen, ruïnes bijna, … toch wat armoede hier ?  Uiteindelijk gaan we nog wat uitrusten op het dakterras van ons hotel … de vermoeiende dagen moeten nog komen, dus een boek lezen en verslag schrijven.  ’s Avonds gaan we lekker eten in restaurant Güzelyürt, uitgebreide keuze uit diverse bordjes mezze, lekkere Turkse wijn, en stoofpotjes, gegrilde kip …
Allemaal leuk, maar we kijken toch al uit naar morgen, de doorrit naar Dogubuyazit met het mooie paleis …

Ma 16 juli – naar Dogubuyazit

De bus naar Dogubuyazit is slechts een kleine bus, het wordt dus een lange vermoeiende dag zonder veel bezienswaardigheden. De rit duurt meer dan 4,5u, slapen, wat lezen en het landschap aanschouwen, een hoogvlakte met rondom liggend wat bergen, wat landbouw, wat kleine steden,  hier en daar nog paard en kar, … Een middagstop voor een snelle hap en om 15:00u komen we aan op onze bestemming. Een dolmus staat al klaar om ons naar het hotel te brengen, en vraagt hier natuurlijk teveel geld voor. Gezien Kobe wat pijn aan de voet had (misschien nog een restant van de schelp die eerder in z’n voet terecht gekomen was, of een wrat)vragen we waar een dokter kunnen vinden. We worden verwezen naar een ziekenhuis en Wim gaat samen met Kobe hier naartoe. Er blijkt nogal wat etter in een wondje te zijn gekomen, alles wordt mooi gereinigd, een pijnstiller en antibiotica tegen mogelijke bacteriële besmetting … en we kunnen hopelijk binnen enkele dagen de wandeltocht aanvatten ! Ondertussen wandelen Anke en ikzelf wat in het stadje, maar hier weinig te beleven, wat winkels, veel kappers (Kobe heeft ook nog dringend een beurt nodig!) gebruikelijke café’s en veel te veel aandacht waardoor we ons wat onwennig voelen. Als Wim met Kobe terugkomt is er het goede nieuws dat het geen wrat is, maar inderdaad een ontsteking door een restje schelp, veel etter eruit gehaald, Kobe zich flink gehouden, normaal moet dit nu snel genezen, als er maar geen infectie op komt  …  
Nu nog de kapper ! Daar wordt Kobe met alle zorgen goed geknipt, amai dat was echt wel nodig ! We gaan nog lekker eten in een plaatselijke locanta, daarna nog een ijsje en baklava en kruipen vroeg onder de dekens.  Morgen het paleis en doortocht naar Kars !

Di 17 juli – Ishak Pasa en rit naar Kars

Na het ontbijt en rugzakken volproppen vertrekken we richting otogar voor een dolmus naar het paleis. Onderweg zien we even een glimp van de berg Ararat, maar ook veel militaire kazernes, en het paleis is al van ver te zien in de bergen ! Bij aankomst zien we meteen de prachtig versierde toegangspoort, en vooral de vele werkmannen die hier heen en weer rijden met bakwagens vol afbraakmateriaal en nieuwe betegeling … Het paleis ondergaat een grondige renovatiebeurt, maar we kunnen gelukkig wel de meeste delen bezoeken. De binnenpleinen zijn prachtig versierd, heel veel kamers, verblijven van de harem, een bibliotheek, de centrale ontvangstzaal, allemaal prachtig gedecoreerd, … echt wel indrukwekkend. Dit was de vermoeiende omweg toch wel waard. Ook de ligging is indrukwekkend, zeker wanneer we nog verder te voet gaan hoger de bergen in zien we de prachtige ligging van dit paleis. De roosrode  en gele stenen, de koepel de minaret, ….en dat tegen de achtergrond van een omliggende bergen.  Hier kun je blijvend vol verwondering staan kijken … die architect had echt wel een prachtig meesterwerk afgeleverd. Alleen jammer dat de wolken alweer de top van de Ararat in een mist omhullen, en we slechts heel kort een glimp van de hoogste berg van Turkije opvangen … In de omgeving zien we nog een mooie moskee en een graftombe van geliefde Koerdische dichter, een waar bedevaartsoord …. Hier heel veel Turkse families op bezoek, bij een picknik, een bbq, …

Woe 18 Juli – bezoek Ani

De rit naar de Ani gaat door een indrukwekkend steppegebied, eerst vooral korte groene begroeiing met heel veel runderen, herders te paard, kleine dorpen met veel boerderijen, overal vrouwen die van koeienvlaaien “briketten” maken die tijdens de winter verbrand worden voor de verwarming ? De dorpen en boerderijen zijn ommuurd door lage muurtjes. Overal zijn paard en kar, soms traktor, aan het werk op de velden , of onderweg naar het veld met wat mensen mee op de kar. Hier en daar wat tenten van een herder. Het landschap strekt zich heel ver uit, met rondom in de verte wat hoger gelegen bergen. Wat verder gaat het landschap over van groen naar geel is men bezig met het maaien van het gras en het verzamelen (met paard en speciaal gereedschap voor het verzamelen voor het gras) van het hooi om het uiteindelijk op een kar te laden, en de wintervoorraad naar de boerderijen te brengen. Dan komen we uiteindelijk in een klein dorp aan  en komen we tot bij een grote vestingsmuur, de toegangspoort tot de voormalige stad Kars !  Na de entree en een tweede poort hebben we meteen een overzicht op deze prachtige oude ruïne, meteen herkenbaar zoals op zoveel foto’s te zien. We volgen de bewegwijzerde borden langs de muur, de kerkjes, een oud huis met oliepers, … indrukwekkend ! De meeste gebouwen zijn in roze-rode en bruine steen, velen heel erg vervallen. Het omliggende landschap is indrukwekkend, een plateau doorkliefd door een rivier, die de grens met Armenië volgt, zicht op uitkijktorens en grensposten van beide landen, … Er zijn nogal wat toeristen, een groep Iraanse Christelijke toeristen is heel erg onder de indruk in een kerkje, waar blijkbaar de dood van duizenden Armeniërs herdacht wordt … De door de bliksem gehalveerde toren, een klooster, kerkjes met fresco’s, de kathedraal… er zijn heel wat restanten, en het landschap verbergt veel van deze ruïnes :  na elke kleine afdaling, bocht of heuvel  komt een andere ruïne tevoorschijn. We wandelen meer dan 3 uur in deze site, na het paleis van gisteren is dit zeker ook heel erg de moeite waard. Jammer dat Turkije deze ruïnes niet onderhoudt en weinig aandacht en respect heeft voor dit (Armeens-christelijk) erfgoed. Eén ruïne met islamitische invloeden is wel gerestaureerd, maar valt daardoor heel erg buiten de sfeer van deze site. We beslissen wel om de volgende dag Kars te verlaten, gezien we geen mogelijkheid zien om andere delen rond Kars zelfstandig te bezoeken, en de stad niet zoveel charme uitstraalt. In de citadel beleven we wel nog een leuke tijd met een damspel op een aangenaam terras. Als we ’s avonds gaan eten breekt een hevig onweer los, gelukkig geraken we toch droog heen en terug. Het blijft  ’s nachts nog lange tijd hevig onweren en regenen… 

 


Vrij 20 juli – Yusufeli – Yaylalar

Gezien het zwembad in het hotel net een reinigingsbeurt krijgt, beslissen we een bezoekje te brengen aan Tekkale, naar het vlakbij gelegen Georgisch kerkje en klooster Dörtkilise. We laten ons brengen door een taxi tot bij de kerk (50TL/4p), bezoeken daar de kerk die er vervallen bijligt, met mooie fresco’s, een indrukwekkend tongewelf, dak vol begroeiing van grassen en bomen, en  van het nabijgelegen klooster valt nog weinig te merken behalve wat vervallen muren, enkele resterende bogen.

 Daarna moeten we met handen en voeten duidelijk maken aan onze chauffeur dat we te voet terug wensen te gaan tot Tekkale (7km). De wandeling brengt ons langs de rivier langs kleine dorpjes, met huizen deels in baksteen deels in hout, steeds een open ruimte onderaan, het huis op de eerste verdieping en de voorraad hooi op de bovenste verdieping. We zien spelende kinderen, vrouwen die appels schillen of wat kletsen, …. Heel vriendelijk, lachend  en nieuwsgierig , maar we kunnen weinig communiceren. In Tekkale aangekomen is alles gesloten, in de moskee is net het gebed bezig, en op de eerste dag van de Ramadan wil niemand dit missen… Gelukkig komt net een busje voorbij en kunnen we mee terug naar Yusufeli ! In Yusufeli zijn bijna alle restaurants gesloten, is iedereen druk bezig met de inkoop van het eten voor het avondmaal.  We vinden toch een gezellig terrasje aan het water, uit het zicht gelegen, zodat we kunnen eten zonder de vastende moslims te hiermee te beledigen… Daarna terug naar hotel, zien onderweg nog een aantal kayakkers op de onstuimige rivier, zwembad nog steeds niet leeg (!!), en op de terras nog even wachten op de dolmus die ons komt halen om naar Yaylalar te brengen.  De bus is stipt op tijd, eerst nog wat boodschappen doen in Yusufeli, en dan rijden we richting zomerdorp… De weg ernaartoe is prachtig, we volgen constant een toch wel onstuimige rivier, stoppen hier en daar nog om druiven in te laden, rugzakken van auto te wisselen, meloen en tomaten te lossen, … passeren enkele kleine dorpjes, en zien hier al veel meer van de typische houten zomerhuisjes … Na meer dan 2 uur langs deze prachtige verharde (maar niet geasfalteerde) weg komen we uiteindelijk in ons dorpje aan. In ons hotel (berghut) zijn nog een aantal toeristen, en we krijgen onze gezellige kleine  chalet toegewezen, gebouwd boven de rivier … Tijdens het avondmaal ontmoeten we nog een koppel uit Gent dat zonder gids de Kackar wil oversteken … Daarna komt onze gids nog kennismaken, wat practische afspraken maken,en krijgen we de raad : vroeg in bed, de volgende dag immers de eerste tocht !! Met de rivier onder onze chalet toch een wat onrustige nacht, al hebben de kinderen hier geen last van gehad …

Za 21 juli – dag 1 trekking – Yaylalar (20km)

Vroeg op deze morgen, ontbijt, picknick verzamelen, en dan starten !  We beginnen met een steile klim door een prachtig groen landschap vol gele, paarse, oranje, … bloemen. We passeren enkele riviertjes, moeten hier en daar zelfs over de stenen springen, een wankel bruggetje nemen, … leuk en afwisselend. Doet ons toch wat aan Zwitserse bergen denken !   We kijken uit naar beren, maar kunnen er geen zien, wel een spoor van beer, maar vermoedelijk al enkele dagen oud. We nemen een pas van 2.300m, de natuur wordt wat ruiger, minder bebossing, wat meer stenen. Anke en Kobe zijn terug weer veel sneller dan wij. Onderweg kunnen we overal bronwater nemen, er zijn gigantisch veel riviertjes, bronnen, watervalletjes, ….  Gezien regelmatig wat wolken passeren of schaduw van de bergen, valt dit hier wel mee qua temperatuur ! 

 Na meer dan 2 uur stappen krijgen we dan het volgende dorpje te zien. We passeren eerst een zomerdorp vol huisjes in hout, met hier en daar wat runderen, een herder, schuren voor het verzamelen van het hooi voor de winter, … en wat verder is een leuke plaats voor een picknick. Na de picknick moeten we vooral afdalen langs een minder interessante weg, om uiteindelijk bij de hoofdrivier aan te komen, en hier nog een 7-tal km richting ons dorp verder te wandelen. De weg is wat vlakker, het is wat warmer (heet!),  we volgen de rivier tot aan het dorp, waar we na een toch wel kleine 20km met vermoeide voeten en kuiten aankomen. Tijd om wat te verfrissen, ontspannen, lezen, was binnen te halen, … en de dorpsbewoners gade te slaan.

Zo 22 juli – dag 2 trekking – Yaylara – Satelef Yayla (16km)

Terug vroeg op, ontbijt, picknick verzamelen, … We blijven nog wat praten met een Turks-Oekraïns koppel, die in Istanbul wonen, en vertrekken dan voor de tweede dag, door de valleei naar het dorp van onze gids. Langs een klein paadje tegen de helling van de heuvel is deze wandeling wat minder steil, maar zeker niet minder pittoresk. Na een klein uurtje komen we in het dorp van onze gids aan, waar we even kennis maken met de grootmoeder, de 300 jaar oude huizen gadeslaan, en dan verder wandelen richting volgende zomerdorpje. We moeten terug vele riviertjes oversteken, zien wat blijvende sneeuw liggen, groene weiden vol kleurrijke bloemen, vlinders, ..  Het volgende dorpje is wat nieuwer, na een sneeuwlawine in 1957 was het dorp volledig verwoest, vielen meer dan 25 doden, … maar is mooi herbouwd. Daarna komen we in een verlaten zomerdorpje Satelef, waar een familie net kaas aan het maken is, de muilezel nieuwe hoefijzers krijgt, en de verlaten huisjes niet gebruikt worden, maar deze familie onder een blauw zeil woont, en de koeien wat verder aan het grazen zijn. We wandelen nog wat verder tot een we een volgende steile berpiek zien, en nemen dan onze picknick op een groene heuvel nabij de rivier. Daarna moeten we terug via dezelfde weg, en dreigt in de verte een onweer, we horen het al wat rommelen in de verte. We stappen iets sneller, maar gelukkig blijft het onweer in de verte en komt de zon al terug tevoorschijn wanneer we ons dorp binnenwandelen. We overleggen nog met onze gids over de tocht voor de volgende dag, en beslissen om – gezien vandaag niet zo’n zware trekking - uiteindelijk toch naar het basiskamp van de Kaçkar te trekken, met evt bezoek aan het Deniz Golu-meer … 


Ma 23 juli – dag 3 trekking : Yaylalar – Dilberzüzü Camp – Deniz Golü (22km)

Na het ontbijt vertrekken we voor de derde dag wandelen door het Kaçkar-gebergte, vandaag extra lange tocht, … Gezien het nog vroeg in de morgen is zien we vrouwen en meisjes vertrekken met hun kleine kudde koeien, zijn mannen al bezig met het manueel afsnijden van het gras, vrouwen verzamelen het bijeen, besproeien hun stukje land,…  We passeren eerst het dorpje Yaylalar, daarna door het pittoreske dorpje Olungar met enkele gezellige pensionnetjes en caféetjes, ... om dan terug de smalle paadjes te nemen doorheen alweer een prachtige vallei. Net zoals gisteren dwarsen we talrijke kleine riviertjes, volgen we alweer een andere onstuimige rivier, horen we overal de watervallen, zien we alweer een prachtig kleurrijk bloementapijt, passeren we een verlaten zomerdorpje vol vervallen houten en stenen huisjes, … Na zowat 4 uur uur stappen met steeds wisselende bergen en heuvels komen we aan in het basiskamp op 2800m hoogte.

Het is net zoals vorig jaar in  Aladaglar-park een weide vol tenten, enkele tenten als keuken, een sanitair blok, … heel leuk allemaal en we vinden het toch een beetje jammer dat we dit jaar geen overnachting in dergelijk kamp meemaakten. We zien enkele mensen met wie we eerder kennis maakten in ons dorp, die ondertussen de Kaçkar beklommen of het meer bezochten. We nemen eerst onze picknick, krijgen dan een thee aangeboden, en beslissen dan om nog anderhalf uur verder te wandelen naar het meer, iedereen is er immers heel enthousiast over. Na 4 uur wandelen zonder al te veel steile hellingen, is dit nu wel een aardig klimmetje van anderhalf uur, over rotsblokken, doorheen een pak sneeuw, … om dan uiteindelijk bij het kratermeer (3300m) aan te komen.

Dit kratermeer is omgeven door bergtoppen, heeft helder blauw water, en rondom is ook wat sneeuw te zien… Het zou 64m diep zijn, toch wel indrukwekkend mooi … De terugweg is echter nog lang, we hebben hier niet veel tijd om te genieten, en er dreigen steeds meer wolken. We zijn nog maar pas vertrokken of we horen al gedonder, en een beetje later voelen we al de eerste druppels. We versnellen onze passen, maar komen toch in een hevig onweer met bijhorende buien terecht. We komen drijfnat aan in het basiskamp waar we even schuilen, de hemel klaart al een beetje op, en veel tijd om te twijfelen hebben we niet, we moeten verder… Gelukkig klaart het toch weer volledig op en kunnen we ook op de terugweg genieten van het landschap. Als we de dorpjes dichterbij komen kunnen we het dagelijkse leven terug gadeslaan, kuddes worden teruggebracht, koeien worden gemolken, muildieren brengen het gemaaide gras naar de schuren, akkertjes worden besproeid, er wordt wat gekletst, … Om 19.00u komen we heel moe maar voldaan terug, afscheid van onze gids,  avondmaal, douchen, en inpakken voor onze verdere reis … 

Di 24 juli – Yaylalar - Yusufeli 

We hebben niet veel keus, om 6.00u vertrekt de dolmus, en dus moeten we alweer heel vroeg uit de veren. De rit terug brengt ons een laatste maal langs de prachtige rivier, voorbij het dorpje Barhal. We boeken ons busticket naar Trabzon voor morgen en verkiezen een extra dagje Yusufeli om wat uit te rusten bij het heerljke deugdoende zwembad, relaxen, boekje lezen, zelfs een middagdutje, … lui lekkeren



Woe 25 juli – Yusfeli – Trabzon

Na het ontbijt kunnen we om 9.00u de bus naar Trabzon nemen, een rit door een prachtig landschap, met heel wat oponthoud vanwege wegeniswerken, aanleg van bruggen, tunnels, … allemaal toch wel indrukwekkend om in dergelijk landschap deze werken uit te voeren… verder wordt duidelijk dat er een dam gebouwd werd en vermoedelijk heel wat dorpen en wegen verdwenen zijn, het water staat een pak hoger, het landschap ziet er anders uit, mooi blauw/groen water, een gigantische hoeveelheid aan water, … hopelijk kregen de mensen wel een alternatief aangeboden, en wordt het opgespaarde water goed gebruikt is dit niet het zoveelste prestigeproject. Over de middag kunnen we vanwege de ramadan enkel een thee en wat koekjes eten, geen enkel restaurant is voorzien om warm eten te serveren … Naarmate we de kust naderen, wordt het klimaat vochtiger, is er een soort lage bewolking zelfs mist ontstaan, en bij aankomst in Trabzon is er een lichte motregen. In de otogar van Trabzon boeken we ons ticket voor de volgende dag naar Sinop, en rijden dan dan met dolmus richting hotel. Trabzon is een ietwat troosteloze stad met heel veel beton, weinig charme, … maar wel wat hectischer dan de vorige steden. Een schril contrast met ons verblijf in de bergen !
Gelukkig heerst er op het Ataturk-plein wel een gezellige drukte, heel wat fonteinen, aardige terrassen, veel volk, … Ook een paar autovrije winkelstraten, we zien er zelfs een winkel van trabzon Sport, en Kobe wil natuurlijk een voetbaluitrusting hebben … We kiezen terug een leuke pastanesi en eten een ijsje en baklava. We zien de drukte van het inkopen doen voor het avondeten, de restaurants bereiden zich voor op de stormloop en alles wordt klaar gezet om tegen invallende avond en de roep van de muezin het eten te kunnen starten … het samenhorigheidsgevoel onder de moslims is hier wel merkbaar. Het startschot wordt niet alleen door de muezin gegeven, maar ook door een kanonschot en wat vuurwerk ! En dan horen we de blikjes frisdrank opengaan, de bestekken rammelen, … het heeft wel iets ! Na het eten gaan we nog op het plein een theetje drinken en krijgen we een indrukwekkend mooie zilveren kan voorgeschoteld … 


Do 26 juli – Trabzon – Sumelaklooster

De voornaamste reden waarom we Trabzon bezoeken is het Sumelaklooster, en ’s morgens nemen we dan ook een dolmus richting Sumela. Het berglandschap waarlangs we rijden is mooi maar voor ons nu niet meer zo indrukwekkend, en na een uurtje rijden zien we tegen de helling van een rots het klooster liggen. We kunnen wat foto’s nemen en rijden dan verder tot de ingang. Voor de eerste keer zien we hier een stormloop van toeristenbusjes … Een steile klim te voet tot aan de ingang van het klooster, en dan kunnen we het klooster bezoeken. Vanwege restauratiewerken kunnen we slechts een heel klein deel bezoeken, mooie fresco’s in de kapel, al zijn er heel wat beschadigd, wat kamertjes zijn te bezichtigen, maar na een uurtje zijn we toch wel rond,… We volgen een pad richting restaurant en souvenierwinkeltjes, eten nog een middagmaal (hier wel te verkrijgen !)  en keren dan met de bus terug. In Trabzon eten we nog een ijsje en bezoeken dan nog de Aya Sofia, een vroegere kerk, nadien moskee en nu uiteindelijk museum. Op het Ataturk-plein zitten we nog wat mensen te spotten wachtend op de start van het avondmaal en vertrekken dan richting otogar voor de nachtbus naar Sinop. 


Vrij 27 juli – Zo 30 juli – Sinop

Sinop is een mooi en gezellig kuststadje, en de hoofdzakelijk Turkse toeristen doen hier net hetzelfde als wij aan onze belgische kust doen, slenteren door de straatjes, terrasje doen, zitten op kade kijkend over het water naar de vissersschepen, … Er zijn een paar mooie oude moskeeën, een oude gevangenis, stadsmuren, archeologisch museum,… Het mooie zwembad in hotel Diyojen (Diogenes = heeft een tijdje in Sinop gewoond) nodigt ons ook direct uit om een duikje te nemen, en we genieten dan ook volop om enkele dagen ontspannend aan het zwembad te liggen, een boek te lezen, ... ’s Avonds bezoeken we het haventje, met de vele  terrassen voor een drink, een ijsje of baklava of een lekker etentje, veel backgammon, veel sfeer,… maar vooral Turkse toeristen, en in tegenstelling tot vorige dagen merken we hier al minder van de ramadan. Veel mensen eten reeds, anderen wachten het teken voor de start van het avondmaal af, dit keer alweer met een enorm kanonschot ! 


Ma 30 juli – Sinop – Safranbolu


Een alweer vermoeiende rit naar Safranbolu, en bij aankomst zijn we eerst wat ontgoocheld in dit zo aangeprezen stadje. Het oogt onwaarschijnlijk toeristisch met de vele winkels met prullaria, maar de toeristen zijn er wel niet in massa aanwezig. De restaurants zitten vol turken, geen opdringerige toestanden hier en dat maakt dat het toch aangenaam is. Onze eerste indruk is dan ook niet juist, dit stadje, opgenomen door Unesco als werelderfgoed, moeten we even in ons opnemen, en dan wordt het zeker aantrekkelijk…  en we genieten dan ook na enkele dagen luieren om weer iets nieuws te ontdekken… 
 


Heel wat mooie gerenoveerde huizen (konak), maar nog meer huizen die op restauratie wachten, … Ook wat huizen met ambachten, metaalbewerkers, …

Di 31 juli – Safranbolu – Istanbul

We zetten even ons lui leventje voort en kiezen deze morgen voor een hamman, deze in Sofranbolu zou één van de mooiste zijn in Turkije, en de prijs zal wel beter meevallen dan in Istanbul.
We worden gescrubd, gepeeld, krijgen een deugdoende niet al te harde massage, en kunnen dan genieten van de sauna, het koude en warme water, relaxen …. Als dat geen deugd doet ! We komen precies wat minder bruin buiten, maar zijn zo ontspannen en relaxed … wat heerlijk !

Daarna genieten we nog van een lekker middagmaal op een terras met mooi uitzicht, en maken ons dan klaar om terug een lange (maar laatste) busreis richting Istanbul te maken !

Woe 01 aug – Istanbul dag 1

Na de goede ontvangst in onze guesthouse, zijn we klaar voor onze laatste bestemming : Istanbul. Zodra we het historische centrum binnenwandelen merken we dat dit echt wel een toeristische stad is,  …. Horden toeristen, overal bussen met toeristen, winkels met tapijtverkopers, glas, juwelen, …. We starten met de Blauwe Moskee, een indrukwekkend bouwwerk binnenin versierd met prachtige blauwe faiencetegeltjes, daarna lopen we via het plein naar de Aya Sofia, maar vanwege de lange aanschuivende rijen bezoeken we dit voorlopig niet … De Romeinse citernes zijn een ondergronds waterreservoir, heel mooi … vooral de belichting zorgt voor een mooi schouwspel van de weerspiegelingin het water, … 

Daarna is het even zoeken en wandelen we, voorbij het Topkapi, tot de ingang van de Grote Bazaar … allerhande winkels met overal verkopers die ons aanspreken, maar niet opdringerig zijn, … de oosterse sfeer van een soek … een wirwar van straatjes, overal dezelfde spullen,… Hier en daar nog een authentiek winkeltje of atelier, … . Daarna komen we bij nog een aantal moskeeën : Suleymaniye-moskee en Rustem Pasa Moskee : hier al veel minder toeristen, horen we gezangen vanuit de koran … sfeervol en heel mooi … Wat een gigantische bouwwerken werden hier op korte tijd niet gerealiseerd. Ondertussen zijn we al bij de Egyptische bazaar met z’n vele kruiden, turkish delights, … Verder komen we nog aan de nieuwe Moskee, tot bij de Galatabrug, waar we een mooi zicht op de stad hebben. De avond valt, we keren moe maar tevreden terug naar ons hotel, om dan in de buurt nog iets te gaan eten, een terras met een prachtig uitzicht op de Blauwe Moskee. Daarna wandelen we nog tot bij de obelisk en de hippodroom : wat een drukte hier, heel wat Turken komen hier picknicken en rondhangen, heel sfeervol en gemoedelijk, georganiseerd vanwege de ramadan. Er klinken veel gezangen vanuit de moskee, en we gaan nog een kijkje nemen op het binnenplein, prachtig verlicht … heel sfeervol. Maar iedereen (vooral Kobe) is moe,  en dus keren we terug naar ons hotel, morgen een nieuwe dag … We weten nu al dat we hier tijd tekort zullen hebben !

Do 02 aug – Istanbul dag2 : Ortakoy, Taksim en Beyoglü

Na een dag vol culturele bezoeken plannen we vandaag een bezoek aan Ortakoy met de mooie moskee en de veel kleine winkeltjes en daarna het Europese centrum Taksim en Beyoglü. We starten met een wandeling langs de tuinen van het Topkapi-paleis tot aan de eerste tramhalte, en nemen dan de tram en vervolgens taxi tot aan Ortakoy. De mooie moskee is echter in renovatie, en we kunnen er dan ook niets van zien … jammer ! Maar hier genoeg winkeltjes met zilver, leuke terrasjes, … en we slenteren dan toch een uurtje rond om dan op  de middag de typische Kumpir te proeven : een aardappel gevuld met kaas, groentjes, saus… zoals je zelf kan aanduiden uit een lijstje. Daarna keren we terug tot aan Taksim om vanaf hier wat verder te shoppen langs de vele leuke en originele winkels vol design,  alternatieve en vintage kledij, antiek en brocante … we wanen ons precies in Brussel of Parijs, wat een tegenstelling met de vele landelijke dorpen en steden die we eerder aandeden in centraal en Oost-Turkije !! Maar het is hier leuk : veel nostalgie, veel sfeer, … winkel in, winkel uit … afgewisseld met een terrasje voor een gezond fruitdrankje, een yoghurt-ijs, een turkish koffie, … ’s Avonds eten we hier in een lekker restaurant met de traditionele Turkse keuken in een moderne versie… alweer een geslaagde dag ! Maar vooral : volgende week : dieet ! Op de terugweg naar ons hotel komen we alweer terecht in een publieke picknick, veel jongeren hebben hun eigen drank mee, een gezellige drukte …  


Vrij 03 aug – Istanbul dag3 : Topkapi paleis en Kadikoy

’s Morgens bezoeken we eerst het Topkapi paleis, een indrukwekkend paleis dat 400 jaar lang het centrum was van het Ottomaanse rijk (het grootste rijk ooit!) geregeerd door verschillende sultans. We bezoeken het administratieve deel, wat bibliotheken die zijn ondergebracht in verschillende kiosken, telkens bijgebouwd door een andere sultan. Vanop enkele terrassen hebben we een mooi uitzicht over de zee van Marmara, de Bosphorus en de Gouden Hoorn. Verder zijn we vooral onder de indruk van de ontelbare juwelen, wapens, en andere sierstukken, allen uit goud, belegd met diamant (eentje van 86 karaat!), parelmoer, robijn, emerald, …. Daarnaast toch ook een indrukwekkende collectie van items uit de beginperiode van de islam …. een staf van Mohammed,  zelfs iets van Mozes , ….
Daarna gaan we naar de kade, om er een typisch broodje vis te proeven aan de Bosphorus, wat een drukte ! Vis wordt gebakken op een mooi versierde boot, ontgraat, tussen een broodje gelegd en doorgegeven aan de verkoper op de kade. Hier kom je zelf je broodje ophalen, en neem je plaats aan een klein tafeltje met krukjes, een andere verkoper komt langs met drank, en kinderen proberen de servietjes te verkopen … Een drukte van jewelste, maar toch typisch, gezellig, … Daarna nemen we de boot naar Kadikoy, het Aziatisch gedeelte van Istanbul. Een mooie vaart met een prachtig zicht op de skyline van oud Istanbul (sultanahmet) : de vele moskeeën met hun minaretten … wat een concentratie aan eeuwenoude prachtige architectuur !
In Kadikoy aangekomen is het even zoeken naar de juiste straat om tot bij de bekende markt voor voedingswaren te geraken, maar eens we er zijn, zien we de vele kraampjes met  kwaliteitsvolle etenswaren : vis, groente, brood, … maar ook olijfolie, noten, kruiden, baklava, turkisch delight, chocolade, koffie, thee, … alles niet alleen heel mooi uitgestald, maar ook vers van kwaliteit, … Wat verder komen we in straatjes met antiekzaken, juwelen, kledij, gezellige theehuizen, bars, …. Tijd voor turkish coffee, baklava of ijsje ??
Met de boot keren we terug en genieten nogmaals van de mooie skyline, daarna naar het hotel, wat verfrissen maar vooral inpakken, vooraleer we voor de laatste keer genieten van Turkse mezze, een stoofpotje, een grill, …

Jammer, maar ook aan deze reis komt een einde, en we kunnen alleen maar terugkijken op 3 prachtige weken, wat langzaam aan begonnen in het Noord-oosten  met zijn prachtige sites, een heel mooie bergtocht doorheen het kleurrijke Kaçkar gebergte met z’n vele bloemen en tientallen rivieren, een rustig verblijf aan de gezellige kust aan de zwarte Zee, en de metropool Istanbul die zoveel te bieden heeft en  nooit verveelt …