Dag 12 : Dond 31 juli
: Kazbegi – Juta
De fietstocht is hoofdzakelijk langs de verharde weg met
nogal wat wagens en vrachtwagens richting Rusland, we zijn dan ook op slechts
15km van de Russische grens. We moeten nog door een tunnel, niet verlicht, toch
een beetje eng. Maar het uitzicht langs deze weg is toch wel mooi, bergflanken,
een laaggelegen rivier, … Na een 9-tal km komen we aan het dorpje Gveleti waar
we een verharde weg in moeten richting watervallen. De hobbelige weg met veel
stenen en putten is toch wat te moeilijk voor ons, en algauw moeten we afstappen.
Na een tijdje
versmalt de weg en volgen we een mooi pad langs de rivier, over bruggetje
verder richting waterval.
Na een half uurtje zien we de waterval, toch wel een
groot hoogteverschil en een mooie omgeving, kletterend water, nevel die voor
verfrissing zorgt, en wij hier helemaal alleen … alweer geen massa-toerisme. De
terugweg te voet gaat vlotjes, maar de fietstocht wordt nu wel lastig, want het
is een continu stijgen en met een snikhete zon
recht boven ons wordt het toch wat afzien … we zullen wat meer moeten trainen …
In de late namiddag nemen we afscheid van ons guesthouse en
rijden we richting Juta. Aanvankelijk een asfaltweg, maar al snel terug een
onverharde weg vol oneffenheden. Wij rijden een lang stuk door de Sno-valley,
en daarna gaat het omhoog. We stijgen serieus langs een smalle weg met naast
ons een steeds dieper wordende kloof met benden de rivier. Een mooie groene
vallei, vol kleurrijke bloemen, kolkende rivier, … maar toch wel bangelijk vanuit
de wagen.
Na een 15-tal km komt het dorp Juta vanuit het niets
opgerezen. Bij de ingang een mooi hotelletje, en over de brug worden we
afgezet. De camp-site is niet per wagen bereikbaar en dus moeten we te voet
verder, nog een 500 meter … Zwaar
beladen met de rugzak stappen we verder., tot aan de camp-site. Een mooie
afgelegen plaats, een aantal houten blokhutten, … We krijgen onze kamer, en
nemen snel een kijkje op dit terrein. Mooie hutten met douches en
wasgelegenheid, een zonneboiler die straks een warme douche zal bezorgen, en
een café-bar, mooie terrasjes met zitzakken, …. Maar men is hier even op wacht
voor de levering van nieuwe voorraad uit Tibilisi, die wat vertraagd is.
Ondertussen proberen we nog eens onze trektocht te
bespreken, … Minder goed nieuws, de gids wil de tocht in 2 dagen afeggen, wat
voor ons echt niet haalbaar is, of kan enkel tot Roshka meegaan. Daar kunnen
we overnachten in een guesthouse of evt vervoer naar Shatili regelen. We nemen
dit aanbod dan maar aan. Morgen zien we
wel verder.
We eten nog een wam soepje, eten een vers gemaakte pizza… en
lezen nog een boekje in onze gezellige hut.
Dag 13 : Vrijd 01
aug : trekking dag 1 – Juta – Roschka
Vroeg uit de veren voor onze eerste wandeldag. Na het
ontbijt moeten we toch wel even wachten op onze gids … en dan vertrekken we
doorheen de groene weiden, de vallei waarbij we af en toe een bergriviertje
overspringen,. We worden omgeven door groene bergen, maar ook kale bergen met
eeuwige sneeuw, tegen een blauwe hemel… We komen aan het einde van de vallei en
er is maar 1 mogelijkheid … opwaarts, we kunnen enkel hopen dat we de laagste
pas moeten overbruggen, de gids gaat ons voor, stijl opwaarts, onze ondergrond
verandert van gras naar leislag, de temperatuur daalt sterk, we zien de wolken
voorbijvliegen en komen na een tijdje ook in de wolken. We blijven stijgen en telkens we denken het
hoogste punt te hebben bereikt, komt alweer een nieuwe helling tevoorschijn…
het gaat zo een tijdje door, en we komen ook al in een dikke mist terecht.
Als
laatste lopen we over een open vlakte vol leislag, en komen op een richel terecht, we zitten op
3250m, vandaag dus meer dan 1200 hoogtemeters geklommen…. Het afdalen kan beginnen, met alleen maar
mist rondom ons, is dat best eng … Het dalen duurt echt wel lang, we komen nog
een aantal wandelaars tegen die ons moed geven, nog een 5-tal minuten en we
hebben terug zicht … zelfs op een mooi blauw meertje. Het duurt toch wel een
kwartiertje vooraleer we onder de wolken komen, en zien dan inderdaad vlak voor
ons 3 meertjes liggen, 2 met helderblauw water…
Een opstekertje tijdens deze
zware afdaling. We dalen toch wel nog een uurtje verder af, gelukkig na een tijdje
terug groene velden vol hoog gras en kleurrijke bloemen, om dan toch in de
vallei terecht te komen. We zijn ondertussen toch al een 4-tal uur onderweg. We
zijn ook in een andere vallei terechtgekomen en de omliggende bergen geven ons
een ander panorama… Ook hier veel riviertjes, veel koeien, hoog gras, veel
bloemen maar vooral ook veel onkruid. Om de rivier over te steken moeten we
even op het paard klimmen … en dan de weg verder tot aan het volgend dorpje …
het eindpunt in zicht geeft toch altijd een goed gevoel, zeker na een 7-tal uur
stappen, met best wel een zware beklimming en afdaling …
We nemen afscheid van onze gids, krijgen onze rugzakken
terug, en moeten zelf op zoek hoe we verder gaan.
In het dorpje is geen taxi te vinden, wel veel kampeerders,
en één guesthouse. Gelukkig is er plaats vrij, de meesten verkiezen blijkbaar
hun tent. De gastvrouw preekt geen Engels en het is dan ook moeilijk om af te
spreken, maar het lukt wel … avondmaal, douche, taxi …
Het is alweer onvoorstelbaar hoe deze mensen hier
afgezonderd leven, een dorpje met misschien 20 huizen, geen verharde weg maar
enkele schamele houten brugjes,… Ook onze guesthouse, een houten stoof, een
wasplaats voor de keuken buiten met koud water, een toilet op wel 50m van het
huisje, enkele stallingen voor de koeien en kippen, wat bijgebouwtjes met van
alles gestapeld, een moestuintje. Bijna middeleeuws. En toch bereidt de
gastvrouw in 2 uur tijd voor ons een lekker maaltijd, zelf gebakken brood
gevuld met kaas, spaghetti-saus,
tomaatjes, …
En dan tijd voor de douche : onvoorstelbaar : een houtkachel
in de vorm van een buis warmt het water snikheet op en zo krijgen wij een
heerlijke warme deugddoende douche.
Dag 14 : Zat 02
aug : Roshka- Shatili
In dit zo afgelegen en primitief dorpje worden we verwend
bij het ontbijt : frieten met ketchup, pannenkoekjes, kaas, vers gebakken
brood, fruit, … en de taxi werd geregeld ! We nemen afscheid, er wacht ons een
lange rit langs verharde maar niet geasfalteerde wegen naar Shatili. De
afdaling is indrukwekkend en soms bangelijk, waar we verder op de grote baan
komen, is de weg ietsje beter, maar toch niet wat wij als hoofdweg begrijpen,
alleen steenslag, hobbelig, veel putten en plassen, veel uitwijken voor oude
diepe sporen, hier en daar wat wegverschuivingen, … We komen van de ne vallei
in de andere terecht, alleen maar verder weg van de bewoonde wereld, en zo goed
als geen verkeer op deze weg, het lijkt wel alsof wij de enigen zijn op weg
naar Shatili. Op de pas staan toch een aantal jeeps, en bij het uitstappen om
wat foto’s te nemen worden we uitgenodigd voor een wodka. Een aantal mannen
zijn op weg naar Shatili, ze rehabitaliseren de regio, willen de infrastructuur
in Shatili uitbouwen, door aanleg van
wegen en zo de bereikbaarheid te verbeteren alsook door de bouw van hotels naar
Westerse normen … en dit alles in 2 jaar ! We klinken op hun opdracht en zijn
stilletjes toch blij dat wij hier nu toch al zijn …De weg loopt verder, we
genieten van het landschap, ….
Na een 3-tal uur (voor 40km!!) komen we aan in
Shatili. We zijn wat verbaasd om hier toch zoveel toeristen te zien, een aantal
kleine busjes rijdt toch frequent tot hier, maar velen beperken zich tot een
korte wandeling door het dorpje en vertrekken al snel. Het hoog gelegen dorpje,
gebouwd als torens naast elkaar is prachtig gelegen, en onze chauffeur regelt
al snel een guesthouse. We ontmoeten er enkele jonge Georgiërs, er komt nog
stel toeristen aan,… We zijn wat verwonderd om hier niets aan te treffen qua
winkeltjes, bakkerij, … en besluiten om voor vol pension te kiezen. We krijgen
alweer een heel uitgebreide maaltijd …. Daarna verkennen we zelf het dorpje,
steile straatjes, vooral langs buitenkant gerestaureerde torens, binnen meestal
een lege ruimte, eentje werd als guesthouse ingericht, een ander als
restaurant. Hier en daar een nieuwsgierige of verloren gelopen koe.
We relaxen wat op ons terras, met uitzicht op het dorpje, …
zien tientallen busjes toeristen aanvoeren, waarvan een aantal toch blijven
overnachten, … Als men de wegen zal verbeteren wordt dit dorpje overspoeld door
toeristen zoals in de Provence of Toscane …
Ook wij krijgen nogmaals een uitgebreid avondmaal, maken wat
kennis met een reizend Frans-Israëlisch koppel, die nog een lange wandeltocht
plannen … Heel wat Georgiërs barbecueën of maken een vuurtje, drinken bier,
wijn of vodka, zingen en lachen … de stilte in de bergen is hier ver te
zoeken.
Dag 15 : Zon 03
aug : Shatili-Mutso-Shatili
Vers gebakken brood, cake, rijstpap, compote, kaas, … een
rijk gevuld ontbijt om straks de toch wel lange tocht richting Mutso aan te
kunnen. Een straalblauwe hemel, gelukkig want vannacht was er klein onweer, en
qua temperatuur wat warmer dan vorige dagen.
De wandeling langs de rivier komt dichtbij de Russische
grens en onderweg zien we een militaire post met Georgische vlag. Ook wat
Middeleeuwse pesthuisjes op een verlaten bergrug, met binnen een stapel botten,
skeletten en zelfs schedels … Het landschap is alweer indrukwekkend, de
naastgelegen wilde rivier neemt een aantal hoogteverschillen, er komen wat
kleine rivieren bijgevoegd, … onvoorstelbaar waar die gigantische hoeveelheden
water vandaan komen. Hier en daar een afgelegen huisje, een klein dorpje, een
stal, een brugje naar de overkant waar was weiland of een moestuintje ligt. En
veel minibusjes met toeristen die ons voorbij steken… wandelen kennen ze hier
niet.
Na een kleine drie uur wandelen zien we dan een pak busjes
samen staan, is bezig met de bouw van wat nieuwe huizen – guesthouses,
terrasjes, hotelletjes …- en het hoog gelegen dorp Mutso. Toeristen op slippers
en all-stars, camera’s over dikke buiken, …
ze waggelen naar boven, sommige stoere mannen lopen overmoedig langs de
gevaarlijke helling naar beneden, … precies een circus hier !
Maar het dorpje is ook mooi gelegen, indrukwekkend bovenop
een berghelling, …
Ook dezelfde terugweg verveelt niet, het uitzicht verandert
na iedere bocht, en we worden zelfs uitgenodigd voor een glas wijn en een hapje
bij een groep picknickende Georgiërs… Er is geen ontkomen aan, we moeten
meedrinken, wat mee-eten, … De één studeerde in Leuven, de ander was reeds in
Antwerpen en één van de mannen is operazanger in Duitsland en was reeds in
Brussel, hij zingt wat, een gezellige babbel, een Poolse chauffeur die net wat
water komt nemen wordt ook nog uitgenodigd voor een glaasje … een gezellig
boeltje, de typische Georgische gastvrijheid, en een leuke afwisseling op onze
terugweg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten